οι 3 αντιφάσεις

Οι 3 αντιφάσεις

Στο κεφάλαιο για την μεγάλη βιομηχανία παρατηρεί κανείς 3 αντιφάσεις όπου η κάθε μια συνδέεται με μία σπείρα του αντικειμένου(το αντικείμενο ,δηλ. η κεφαλαιοκρατία έχει 3 σπείρες, παρελθόν, παρόν ,μέλλον). Η σκέψη αυτή προέρχεται από τον Βαζιούλιν ο οποίος διακρίνοντας την αντίφαση στον Χέγκελ και στον Μαρξ λέει για την αντίφαση στον τελευταίο: «Επομένως είναι η ανάπτυξη των αντιφάσεων της ουσίας ταυτόχρονα τόσο μία αντίφαση της ουσίας στον ίδιο τον εαυτό της ,όσο και μία αντίφαση της ουσίας προς το περασμένο αντικείμενο, στη  βάση του οποίου αναπτύχθηκε αυτή, καθώς και τελικά επίσης μια αντίφαση της ουσίας του δοσμένου αντικειμένου προς εκείνο το αντικείμενο, το οποίο διαμορφώνεται στο αποτέλεσμα της απονέκρωσής του»(σελ. 204 γερμ. μτφ Λογ. του Κεφαλαίου).

1. Η σπείρα του παρελθόντος συνδέεται με το ότι η μεγάλη βιομηχανία συνιστά την προϋπόθεση και συνάμα την άρνηση της χειροτεχνικής εργασίας και της μανουφακτούρας, δηλ. αίρει τα θεμέλιά της και στηρίζεται στα δικά της πόδια μόνο στο επίπεδο της παραγωγής μηχανών από μηχανές. Άρα έχουμε άρση κατά ένα τρόπο του παρελθόντος. Βέβαια εδώ ως παρελθόν δεν νοείται το προκεφαλαιοκρατικό παρελθόν αλλά η ανώριμη κεφαλαιοκρατία, η οποία ακόμα στηρίζεται στην χειρωνακτική εργασία που είναι κληροδότητα του παρελθόντος της κεφαλαιοκρατίας. 

Χρήσιμη παρέκβαση

 Θυμίζουμε ότι κατά τον Βαζιούλιν η ταυτότητα είναι η παραγωγή απόλυτης υπεραξίας όπου οι τεχνικοί όροι της παραγωγής παραμένουν ίδιοι ,παρότι ήδη αναφύεται η διαφορά. Η διαφορά ως υπηγμένη στιγμή της ταυτότητας είναι το γεγονός ότι λόγω των φυσικών και νομικών ορίων της εργάσιμης μέρας ,δεν είναι δυνατόν η απόλυτη υπεραξία να εκτείνεται στο άπειρο. Έτσι το κεφάλαιο προσανατολίζεται στο να αλλάξει τους συσχετισμούς εντός της ημερήσιας εργασίας, δηλ. να μειώσει την αξία της αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης ,δηλ. τον αναγκαίο χρόνο. Έτσι τώρα κυριαρχεί η διαφορά ,δηλ. η σχετική υπεραξία. Εδώ εμφανίζεται το στάδιο της συνεργασίας, όπου αυξάνεται η παραγωγικότητα της εργασίας ,αλλά ο χειρωνακτικός  της χαρακτήρας παραμένει ανέπαφος(αυτό το στάδιο ονομάζει ο Βαζιούλιν διαφορετικότητα). Η διαφορά της συνεργατικής παραγωγής από την προηγούμενη είναι καθαρά ποσοτική, δηλ. ο κεφαλαιοκράτης αντί να δουλεύουν οι τεχνίτες μόνοι τους μαζεύει σε ένα εργαστήριο. Όταν και αυτός ο τρόπος παραγωγής αγγίζει τα όρια του στην παραγωγή υπεραξίας και επειδή το κεφάλαιο αν δεν αναπαραχθεί διευρυμένα μαραζώνει, ωθείται στην αναζήτηση νέων τρόπων αύξησης της παραγωγικότητας της εργασίας. Έτσι πλέον εφευρίσκει αυθόρμητα στην αρχή και μετά πιο συνειδητά τoν καταμερισμό της εργασίας. Εδώ ανερχόμαστε στην κατηγορία της αντίθεσης. Από την μία προϋποτίθεται η χειροτεχνία ,από την άλλη ο καταμερισμός δημιουργεί πλέον τον μερικό εργάτη και έτσι έχουμε συνάμα και αποκλεισμό της παραδοσιακής χειροτεχνίας. Πρόκειται για ποιοτικό αποκλεισμό. Η μανουφακτούρα και είναι και δεν είναι ταυτόσημη με την χειροτεχνία. Παράλληλα η μανουφακτούρα εγκαινιάζει και την χρήση μηχανών. Ο μανουφακτουρικός τρόπος παραγωγής έχει διάφορα ελαττώματα:α) τα διάφορα παραγωγικά προτσές εντός του εργοστασίου είναι απομονωμένα και αυτό κοστίζει στο κεφάλαιο χρήμα, β) η ζωντανή εργασία δεν μπορεί να επεξεργαστεί ύλες όπως σίδερο ,οι οποίες χρησιμοποιούνται όλο και πιο συχνά, γ) ο εργάτης έχει φυσικά όρια ,τα οποία ο κεφαλαιοκράτης θέλει να υπερβεί ,δ) οι εργάτες επειδή λόγο του μονοπωλίου της γνώσης που διαθέτουν ,έχουν πιο ενισχυμένη θέση από αυτήν που τους επιτρέπει η κερδοφορία του αφεντικού τους. Έτσι μεταβαίνουμε στην μεγάλη βιομηχανία.

2. Σε σχέση με το παρόν. Αξία παράγει μόνο η ζωντανή εργασία ,άρα και υπεραξία. Η αύξηση της οργανικής σύνθεσης του κεφαλαίου ,δηλ. η αύξηση του ποσοστού του σταθερού κεφαλαίου σε σχέση με το μεταβλητό, η οποία πολλαπλασιάζεται στην μεγάλη βιομηχανία, παρουσιάζεται ως κερδοφόρα για τον μεμονωμένο κεφαλαιοκράτη. Συνολικά όμως για την αστική τάξη μειώνει το μέσο ποσοστό κέρδους. Λέει λοιπόν ο Μαρξ: «Επομένως στην χρησιμοποίηση των μηχανών για την παραγωγή υπεραξίας ενυπάρχει μία εσωτερική αντίφαση ,επειδή από τους δύο παράγοντες της υπεραξίας, που παράγει ένα κεφάλαιο δοσμένου μεγέθους, οι μηχανές δεν μεγαλώνουν τον ένα παράγοντα ,το ποσοστό της υπεραξίας παρά μόνο μικραίνοντας τον άλλο παράγοντα, τον αριθμό των εργατών. Αυτή η εσωτερική αντίφαση προβάλλει από τη στιγμή που με τη γενίκευση της χρήσης των μηχανών σε ένα βιομηχανικό κλάδιο η αξία του μηχανοποίητου εμπορεύματος γίνεται η ρυθμιστική κοινωνική αξία όλων των εμπορευμάτων του ίδιου είδους και είναι η ίδια αυτή αντίφαση που σπρώχνει μια φορά το κεφάλαιο –χωρίς ο κεφαλαιοκράτης να έχει επίγνωση αυτής της αντίφασης στην πιο βίαιη παράταση της εργάσιμης ημέρας για να ισοφαρίσει την μείωση του αντίστοιχου αριθμού εργατών,που εκμεταλλεύεται με την αύξηση όχι μόνο της σχετικής ,μα και της απόλυτης υπερεργασίας»(Το Κεφάλαιο, σελ.423). Στην παραπομπή που κάνει λέει ότι θα τα εξετάσει αυτά στο τρίτο βιβλίο υπονοώντας τον νόμο της πτώσης του μέσου ποσοστού κέρδους. Εδώ η ουσία αντιφάσκει με τον εαυτό της.

3. «Στην μανουφακτούρα η διάρθρωση του κοινωνικού προτσές εργασίας είναι καθαρά υποκειμενική ,είναι συνδυασμός μερικών εργατών· στο σύστημα των μηχανών η μεγάλη βιομηχανία έχει έναν απόλυτα αντικειμενικό παραγωγικό οργανισμό που ο εργάτης τον βρίσκει κιόλας να υπάρχει σαν έτοιμο υλικό όρο της παραγωγής. Στην απλή συνεργασία ,ακόμα και στη συνεργασία την ειδικευμένη από τον καταμερισμό της εργασίας,εξακολουθεί να φαίνεται ακόμα σαν τυχαίο γεγονός η εκτόπιση του μεμονωμένου εργάτη από τον κοινωνικοποιημένο εργάτη. Οι μηχανές ,εκτός από μερικές εξαιρέσεις που θα τις αναφέρουμε λειτουργούν μόνο στα χέρια άμεσα κοινωνικοποιημένης ή από κοινού εργασίας. Επομένως ο συνεργατικος χαρακτήρας του προτσές εργασίας γίνεται τώρα τεχνική ανάγκη ,που υπαγορεύεται από τη φύση του ίδιου του μέσου εργασίας»(Το Κεφάλαιο, σελ. 401).

Παρατηρούμε λοιπόν μία ακόμα αντίφαση ανάμεσα στο παρόν(που όμως παρουσιάζεται σαν εμπόδιο για την περαιτέρω ανάπτυξη) και στο νέο. Με άλλα λόγια ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της εργασίας και στην ατομική ιδιοκτησία-ιδιοποίηση.

Επαναλαμβάνουμε τις δύο πρώτες αντιφάσεις και στη συνέχεια εμβαθύνουμε στην τρίτη αντίφαση. Η πρώτη αντίφαση ανάμεσα σε παρελθόν και παρόν είναι η προοδευτική συνεισφορά της κεφαλαιοκρατίας στην ανθρωπότητα. Η δεύτερη αντίφαση ανάμεσα στο παρόν με τον εαυτό του αναδεικνύει τα κρισιακά φαινόμενα της κεφαλαιοκρατίας, τα οποία επιλύονται μέσω των κρίσεων και όσων έπονται αυτών…Εντός της αντίφασης υπάρχουν στάδια(πιο αναλυτικά βλ. εδώ http://dieaufhebung.blogspot.gr/2012/12/blog-post_10.html).Εν συντομία είναι η εμφάνιση του νέου επί αναντίστοιχης προς αυτό βάσης(πρωταρχική εμφάνιση), η διαμόρφωση της αντίστοιχης προς αυτό βάσης με την άρνηση της παλιάς και η ωριμότητα αυτού ,το οποίο πλέον πατάει στα πόδια του. Η μεγάλη βιομηχανία διήλθε αυτά τα στάδια στη σχέση της με την μανουφακτούρα και τώρα βρίσκεται στο τρίτο στάδιο(τις κατηγορίες αυτές τις δανείζομαι από την περιοδολόγηση του ιστορικού εκάστου οργανικού όλου που κάνει ο Βαζιούλιν).

Από το στάδιο της ωριμότητας(οπότε και έχουν επιλυθεί οι λογαριασμοί με το παρελθόν) και μετά ξεκινάει ουσιαστικά μία νέα αντίφαση αυτή ανάμεσα στο ίδιο το ώριμο αντικείμενο με τον εαυτό του. Κατά τη γνώμη μου η αντίφαση αυτή δεν μπορεί να φθάσει στην ωριμότητά της γιατί αυτό θα σήμαινε αυτοκατάρρευση του κεφαλαίου. Άλλωστε η πλήρης εξαφάνιση της ζωντανής εργασίας θα σήμαινε αυτοματοποίηση ,η οποία ακριβώς εμφανίζεται ως δυνατότητα αλλά είναι αναντίστοιχη τεχνική βάση για τις κεφαλαιοκρατικές σχέσεις παραγωγής. Εδώ φθάνουμε μέχρι το δεύτερο στάδιο της αντίφασης(διαμόρφωση), αυτό της διαμόρφωσης ,όπου μάλιστα υπάρχουν ήδη και στοιχεία πλήρους εξάλειψης της ζωντανής εργασίας και στοιχεία μεσαιωνικού τύπου χειρωνακτικές εργασίας στις παρυφές του αναπτυγμένου κόσμου και λίαν προσφάτως και στο εσωτερικό του. Η ανώριμη στα πλαίσια της κεφαλαιοκρατίας αντίφαση συνιστά ιστορική προϋπόθεση της κομμουνιστικής κοινωνίας καθότι μέσω αυτής διανοίχθηκε «η δυνατότητα δημιουργίας σταθερής αφθονίας υλικών αγαθών»(Λογική της Ιστορίας σελ. 399).

Στην τρίτη τώρα αντίφαση ανάμεσα στο παρόν και στο μέλλον. Αυτή εμφανίζεται για πρώτη φορά στην ωριμότητα της κεφαλαιοκρατίας γιατί μόνο τότε η φύση του μέσου εργασίας την καθιστά τεχνική αναγκαιότητα. Στο πρώτο στάδιο της εξεταζόμενης (τρίτης) αντίφασης ο κοινωνικός χαρακτήρας εμφανίζεται αναντίστοιχος προς την ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. Αυτή η αναντιστοιχία όμως εντός της κεφαλαιοκρατίας παραμένει στο πρώτο της στάδιο και δεν φθάνει ούτε στο δεύτερο(διαμόρφωση) ούτε στην ωριμότητα. Η αντίφαση αυτή φθάνει στο δεύτερο στάδιο και έπειτα ωριμάζει μόνο όταν η εκμηχανισμένη(και αυτοματοποιημένη) παραγωγή θα αρχίσει να καταργεί την ζωντανή εργασία (άρα όταν θα έχει ωριμάσει η δεύτερη αντίφαση δηλ. η αντίφαση ανάμεσα σε σταθερό και μεταβλητό κεφάλαιο). «Η απουσία ενιαίου συστήματος μηχανών στην κλίμακα ολόκληρης της χώρας(και της ανθρωπότητας) δημιουργεί τους όρους της αναγκαιότητας μη παραγωγικού(με τη στενή έννοια του όρου) δεσμού, και κατ’ αυτόν τον τρόπο ,η απομόνωση των επιμέρους παραγωγικών διαδικασιών ,δημιουργεί την αναγκαιότητα των εμπορευματικών και χρηματικών σχέσεων»(ΛτΙ , σελ. 402).

 Προς το παρόν η αντίφαση αυτή(κοινωνικός χαρ. εργ.- ατομική ιδιοκτησία) συνιστά την ιστορική προϋπόθεση της κομμουνιστικής κοινωνίας. Η περαιτέρω ωρίμανση αυτής της αντίφασης απαιτεί ανατροπή της ουσίας στην οποία αυτή βρισκόταν εγκλωβισμένη. Εδώ βλέπουμε πως συνδέεται η παραγωγή με μία πολιτική πράξη όπως είναι η επανάσταση(η βάση με το εποικοδόμημα χοντρικά). Η φθορά που προκαλεί η δεύτερη αντίφαση στο καπιταλιστικό σύστημα διαμορφώνει τις προϋποθέσεις(κρίσεις) για να ξεσπάσει η επανάσταση. Η τελευταία διανοίγει το δρόμο για να ωριμάσει η αντίφαση μέσα πλέον σε μια νέα ουσία. Το στάδιο διαμόρφωσης αυτή της αντίφασης είναι το στάδιο διαμόρφωσης της ίδιας της κομμουνιστικής κοινωνίας. Όπως επισημαίνει ο Βαζιούλιν η βασική αντίφαση του σταδίου διαμόρφωσης της κομμουνιστικής κοινωνίας είναι αυτή «μεταξύ της κοινωνικής ιδιοκτησίας επί των μέσων παραγωγής και ανωριμότητας του κοινωνικού χαρακτήρα(άρα του εν μέρει ιδιωτικού χαρακτήρα ΘΛ) της παραγωγής»(Λογική της ιστορίας, σελ. 400). Πλέον στην σχέση των πλευρών της αντίφασης δηλ. της ατομικής ιδιοκτησίας και του κοινωνικού χαρακτήρα της παραγωγής έχουμε τον μετασχηματισμό της πρώτης από την δεύτερη. Η πολιτική επανάσταση διανοίγει ένα φάσμα δυνατοτήτων στην ίδια την παραγωγική διαδικασία. Αυτό σημαίνει ότι πλέον η αντίφαση μπορεί να αναπτυχθεί ελεύθερα χωρίς το όριο της ατομικής ιδιοκτησίας. Όπως επισημαίνει ο Βαζιούλιν όμως « η εγκαθίδρυση της κοινωνικής ιδιοκτησίας επί των μέσων παραγωγής οφείλει να προσανατολίζεται στον βαθμό ανάπτυξης του κοινωνικού χαρακτήρα της εργασίας»(Η λογική της Ιστορίας, σελ. 399). Εδώ δεν εξετάζουμε τις πολιτικές αποφάσεις και τα συντάγματα που διακηρύσσουν την κοινωνική ιδιοκτησία αλλά το πώς η ίδια αναπτύσσεται αυθόρμητα και εγγενώς μέσα από τον κοινωνικό χαρακτήρα της εργασίας. Η ωριμότητα της αντίφασης αυτής σημαίνει πλήρη άρση της ατομικής ιδιοκτησίας ή με άλλα λόγια του μη-κοινωνικού χαρακτήρα της παραγωγής. Στην ωριμότητά της λοιπόν, που συνιστά και την ώριμη κομμουνιστική κοινωνία, η αντίφαση αυτή σχετίζεται πλέον με τον εαυτό της καθώς έχει άρει όλο της το παρελθόν. Εδώ λοιπόν η αντίφαση αυτή θυμίζει την πρώτη αντίφαση επί κεφαλαιοκρατίας ,η οποία όταν ωρίμασε(παραγωγή μηχανών από μηχανές) έφθασε στο να σχετίζεται μόνο με τον εαυτό της. Πράγματι η ωριμότητα της κομμουνιστικής κοινωνίας είναι η «παραγωγή αυτομάτων μέσω αυτομάτων»(ΛτΙ ,σελ. 411). Εδώ πλέον αίρεται ο πόλος του μη κοινωνικού χαρακτήρα της παραγωγής ,όπως είχε αρθεί επί κεφαλαιοκρατίας πλήρως η μανουφακτούρα. Η νέα ουσία σχετίζεται πλέον μόνο με τον εαυτό της.

Στην κεφαλαιοκρατία είδαμε ότι οι δύο αντιφάσεις που φθείρουν το κεφαλαιοκρατικό προτσές παραγωγής εμφανίζονται κατά βάση στην ωριμότητα αυτής. Το ίδιο θα ισχύει και με την κομμουνιστική κοινωνία. Το αν θα προκύψουν νέες αντιφάσεις που θα ωθούν προς άρση της κομμουνιστικής κοινωνίας είναι κάτι που θα γίνει φανερό μόνο στο στάδιο της ωριμότητας ή στο ανώτατο στάδιο της διαμόρφωσης της ουσίας αυτής.

Die Logik der Geschichte

Κάνω εντατικά μαθήματα στα γερμανικά στο Freie Universitaet στο Βερολίνο. Έχω συμμαθητές φοιτητές από όλες τις χώρες του κόσμου ,οι οποίοι δυστυχώς δεν γνωρίζουν σχεδόν τίποτα από  Μαρξ κτλ. Στο μάθημα όμως ανακύπτουν πολιτικές κουβέντες γιατί πολλά κείμενα που κάνουμε  αφορούν την DDR ή την κρίση. Ο καθηγητής μας έβαλε να γράψουμε και να παρουσιάσουμε ένα θέμα που μας ενδιαφέρει. Οπότε έκρινα σκόπιμο να γράψω ένα τέτοιο κείμενο ,ώστε να δώσω κάποιες απαντήσεις και να θέσω ένα πλαίσιο σκέψης(όσο αυτό είναι εφικτό), το οποίο δυστυχώς λείπει από όλους τους συμμαθητές. Φυσικά το κείμενο πέρα από τις γλωσσικές ανεπάρκειες, είναι έτσι φτιαγμένο ώστε να μην είναι πάρα πολύ κουραστικό και άρα σε πολλά σημεία είναι απλουστευτικό ,έως και απλοϊκό, με πάμπολλες ανεπάρκειες. Δεν γινόταν διαφορετικά. Επίσης δεν γίνονται ρητές αναφορές στον Βαζιούλιν ,παρότι υπάρχουν διάχυτα στοιχεία της σκέψης του, γιατί δεν θα βοηθούσε στο σκοπό για τον οποίο γράφτηκε. Εν πάση περιπτώσει το παραθέτω με την επιφύλαξη διορθώσεων...

«Das Bekannte überhaupt ist darum, weil es bekannt ist, nicht erkannt.»

G.W.F. Hegel, Phänomenologie des Geistes

Vorwort no. 1

All die Leute glauben ,dass in Natur Gesetze es gibt und um die Natur zu erkennen, müssen wir diese Gesetze entdecken. Auf der anderen Seite ist die Mehrheit der Leute besonders skeptikistisch, wenn man von Gesetze in der Gesellschaft redet. Aber die Gesellschaft ist  nicht nur das Produkt der menschliche Erfindungsgabe, aber hauptsächlich ist das Produkt von einer objektive physikohistorische Prozess, der nicht von einzelne Personen abhängt.  „Aber das menschliche Wesen ist kein dem einzelnen Individuum innewohnendes Abstraktum. In seiner Wirklichkeit ist es das Ensemble der gesellschaftlichen Verhältnisse“ K. Marx, Thesen über Feuerbach.  

Vorwort no. 2

Zu Beginn des neunzigen Jahrzehnt hat ein amerikanische Shriftsteller(Francis Fukuyama )“das Ende der Geschichte“ durch eine sehr beruhmte Buch verkündet. Natürlich ging diese Verkündigung um das Ende der Kommunistischen Illusionen und um die Vorherschaft für immer des Kapitalismus, der das Beste von der erreichbare Systeme ist. Damals begünstigte die Konstelation ähnliche Meinungen wegen der Sturz der Sowjetunion. Nach 20 Jahren fragt man sich,wenn in eine neue Konstelation ,wo die Krise immer mehr vertieft, wo der reiche Westwelt verringert(P.I.G.S.[1] sind nicht reich mehr), wo die Lohne weltweit reduzieren(obwohl das Reichtum steigt und die Kluft zwischen Reiche und Arme vergrössert), die Aussage von Fukuyama noch aktuell ist.

Meiner Meinung nach kann man an der Frage der Vorwort no. 2 antworten, wenn man die gennante in der Vorwort no. 1 erweitert. Um zu beweisen, dass Kapitalismus nicht das Ende der Geschichte ist, werden wir die gesellschäftliche Gesetze untersuchen...

Erste Abschnitt

Wir müssen am Anfang erklären, dass in Gesellschaft die Gesetze als Spektrum von Möglichkeiten darstellen. Das bedeutet ,dass in Gesellschaft die Entwicklung als objektive Möglichkeit produziert wird, aber es obliegt der Leute, wenn sie diese Möglichkeit in Wirklichkeit umwandeln. Allerdings haben die Leute im Vergleich zu den Tiere der Vorteil der Freiheit.

Es taucht aber eine wichtige Frage auf. Wie oder wer bestimmt die jerweilige Möglichkeiten. Karl Marx in der Vorwort der „Kritik der Politischen Oekonomie“ schreibt: „In der gesellschaftlichen Produktion ihres Lebens gehen die Menschen bestimmte, notwendige, von ihrem Willen unabhängige Verhältnisse ein, Produktionsverhältnisse, die einer bestimmten Entwicklungsstufe ihrer materiellen Produktivkräfte entsprechen. Die Gesamtheit dieser Produktionsverhältnisse bildet die ökonomische Struktur der Gesellschaft, die reale Basis, worauf sich ein juristischer und politischer Überbau erhebt und welcher bestimmte gesellschaftliche Bewußtseinsformen entsprechen. Die Produktionsweise des materiellen Lebens bedingt den  sozialen, politischen und geistigen Lebensprozeß überhaupt. Es ist nicht das Bewußtsein der Menschen, das ihr Sein, sondern umgekehrt ihr gesellschaftliches Sein, das ihr Bewußtsein bestimmt. Auf einer gewissen Stufe ihrer Entwicklung geraten die materiellen Produktivkräfte der Gesellschaft in Widerspruch mit den vorhandenen Produktionsverhältnissen oder, was nur ein juristischer Ausdruck dafür ist, mit den Eigentumsverhältnissen, innerhalb deren sie sich bisher bewegt hatten. Aus Entwicklungsformen der Produktivkräfte schlagen diese Verhältnisse in Fesseln derselben um. Es tritt dann eine Epoche sozialer Revolution ein. Mit der Veränderung der ökonomischen Grundlage wälzt sich der ganze ungeheure Überbau langsamer oder rascher um“( http://www.mlwerke.de/me/me13/me13_007.htm).

So die Triebkraft der Gesellschaft ist laut Marx die Beziehung der Produktionsverhältnisse mit den Produktivkräfte. Aber warum ist diese zwei Faktore das wichtigste? „Wie Darwin das Gesetz der Entwicklung der organischen Natur, so entdeckte Marx das Entwicklungsgesetz der menschlichen Geschichte: die bisher unter ideologischen Überwucherungen verdeckte einfache Tatsache, daß die Menschen vor allen Dingen zuerst essen, trinken, wohnen und sich kleiden müssen, ehe sie Politik, Wissenschaft, Kunst, Religion usw. treiben können; daß also die Produktion der unmittelbaren materiellen Lebensmittel und damit die jedesmalige ökonomische Entwicklungsstufe eines Volkes oder eines Zeitabschnitts die Grundlage bildet, aus der sich die Staatseinrichtungen, die Rechtsanschauungen, die Kunst und selbst die religiösen Vorstellungen der betreffenden Menschen entwickelt haben, und aus der sie daher auch erklärt werden müssen - nicht, wie bisher geschehen, umgekehrt“ (Friedrich Engels, „Grabrede für K. Marx“ ,http://www.mlwerke.de/me/me19/me19_335.htm).

Zweite Abschnitt

Wir haben schon bestimmt, welche die Triebkraft der Gesellschaft ist. Kömmen wir jetzt zur Geschichte der Gesellschaft.

Viele Leute sehen die Geschichte als eine Sammlung von zufalligen Ereignissen. Natürlich, wenn man diese Blickwinkel hat, ist für ihn die Geschichte etwas unbegreifbar. Aber ,wenn wir unsere Realität nicht verstehen können, dann wir nehmen gezwungenermassen diese Realität als gegeben und unveränderlich an.

Erste Moment der Gesellschaft: Die vor-klassengesellschafte oder besser die ursprungliche Austreten der Menschheit.

In diesen Gesellschafte lebten die erste Menschen für tausende Jahren. Was diese Gesellschafte ausmacht, ist die Inexistenz von personlichen Eigentum. Warum war es passiert? Denn die Menschen konnten nur die unerlassige Güter produzieren. Die Produktivkräfte(technische und technologische Kenntnisse) waren in diesen Zeit so wenig entwickelt, dass die Menschen all die produzierte Lebensmitteln verbrauchten und es blieb kein überschuss. In Wirklichkeit waren die Menschen damals nicht Produzente ,sondern hauptsächlich konsumieren sie entweder als Jäger oder als Lebensmittelsammler.

Stufenweise fangen die Menschen die Erde zu bebauen und Tiere zu zähmen an. Durch die Landwirtschaft und die Viehzucht konnten sie grössere Quantitäte von Lebensmitteln produzieren.  Ebenfalls verbesserten sie die Handwerkzeuge immer mehr(sie waren hauptsächlich von Stein). Unglücklicherweise war dieser Uberschuss nicht für alle genug und fangten Konflikte unter den Menschen über die Verteiligung desjenigen an. Durch diese Konflikte ubergehen wir zu Sklaverei.

Zweite Moment der Gesellschaft: Die Klassengesellschafte(Sklaverei, Feudalherrschaft, Kapitalismus)

So bemerken wir ,dass eine Entwicklung in die Produktivkräfte(Uberschuss) als Folge eine Veränderung in den Produktionsverhältnisse(bevor gas es kein Eigentum und in die Sklaverei gibt es Eigentum auf dieselbe Menschen) hatte. Während der Sklaverei war der Sklave ähnlich zu Objekt und deswegen Aristoteles nannte den(«ομιλούν εργαλείον», „talking tool”). Die Sklaverei war die schlechste Ausnutzung des Menschen von Menschen.

Das Ubergehen von Sklaverei zu Feudalherrschaft bestätigt noch einmal die materialistischen Geschichtsauffassung. Allmählich hortete die Menschheit nicht mehr Holzhandwerkzeuge und Steinhandwerkzeuge zu benutzen auf und die Eisernehandwerkzeuge begannen  vorzuherrschen. Diese entwickelte Handwerkzeuge ermoglichten die Menschen nicht nur die Fruchtbare Böden zu bebauen ,sondern auch andere Böden. Die Sklave waren ungeeingend sowohl für die Handhabung komplizierteren Handwerkzeugen ,als auch für die bebauung sehr grössen Böden. So taucht die Feudalherrschaft auf. Fölglich führtet eine Veränderung in den Produktivkräften zu einem Sturz in den Produktionsverhältnisse.

In der Feudalherrschaft gab es zwei hauptsächliche Klasse, die Lenhsherrn und die Leibeigen. Die letzte waren frei aber verbundete mit dem Feudo und mussten einige Leistungen zu dem Lehnsherr bieten. In dieser Gesellaschaft gab es auch eine dritte Klasse die Handwerker, die schrittweise und besonders nach die „Entdeckungen“ grosse Kapitale anzuhaüfen beginnen. Auf der anderen Seite entfremdeten viele Bauere von ihren Felde und zu grössen Stadte kamen ,um Job zu finden. So haben wir einerseits Geldbisitzere ,die ihre Geld investieren wollen, und andererseits Arbeitere ,die kein Eigentum ausser ihre Arbeitskraft besitzen. Die letzte verkaufen den Geldbesitzere ihre Arbeitskraft und so dass die Arbeitskraft Ware bekommt. Die oben genannte ist die Hauptbeziehung von Kapitalismus.

Kapitalismus ist die letze ausnutzliche(manipulierte) System. Warum? Kann man fragen. Denn in Kapitalismus ermöglicht die Produktion von unendlichen Guten zum ersten Mal in der Geschichte der Meschenheit. Offenkündig gilt es ,wenn die Menschen eine rationalere Verteilung machen. Ebenfalls macht die Wissenschaft Fortschritte immer mehr und die Produktivität der Arbeits kann ständig verbessern. Aber in Kapitalismus sind trotz der riesigen Reichtum die 2/3 der Menschen arm. Allerdings werden immer mehr Leute wegen der Krise arm.

Das Problem ist ,dass diese Phänomene immanent zu Kapitalismus sind und nicht einfach zufällig. In Kapitalismus bemerkt man eine Widerspruch, eine Widerspruch zwischen Produktivkräfte und Produktionsverhältnisse. Einerseits produzieren das ganze Reichtum und andererseits eignen sich nur wenige Leute dieses Reichtum an. Viele Leute würden behaupten, dass der Geldbesitzer das Geld hat und ohne ihn(oder ohne seines Risiko) keine Investition es gibt. Es eine zweite Erwiderung: 1) Diese Behauptung setzt die Bedingungen in Kapitalismus als ewig voraus und macht den logischen Fehler, das „Petitio Principii“ (circular reasoning,argument) heisst. 2) Obwohl der Kapitalist Geld besitzt, wird keine Verwertung des Vorgeschossenes Kapitals ohne Verbrauch der Arbeitskraft. Und hat der Kapitalist kein Profit ohne die Ausbeutung der Arbeitskraft, nämlich gibt es kein Profit ohne Mehr-wert.

Dritte Abschnitt : „Was tun?“

 Wir leben in eine Zeitalter, die von die Krise bestimmt. Während einer Krise ist leichter für die Menschen die Nachteile der Kapitalismus zu bemerken(und verstehen). Im Wirklichkeit handelt es nicht um Nachteile, sondern um Widersprüche ,die während der Krise zuspitzen.

Meiner Meinung nach wird die heutige Krise immer mehr verschärfen. Die Politik der europaischen Regierungen richten auf die Verringerung der Arbeitskosten(Lohne) ,damit die europaische Wirtschaft wettbewerbfähiger gegen Asia und USA wird. Aber es geht um eine Konkurrenz für die niedrichste Lohne. Die Krise ist für diese nur eine „Gelegenheit“ für Privatisierungen und neuliberalische Experimente. Diese Politik war allerdings die offiziele Politik der EU seit Maastricht, aber wegen der Krise beschleunigt. Diese Politik zerstört die kleinbürgeliche Klasse und ins Elend bring die Arbeitsklasse. Was die Krise nachgewiesen hat, ist, dass sonst während dieser die Kluft zwischen Reiche und Arme vergrössert.  Und Griechenland, Spannien, Portugal ,Italien sind nur der Anfag. Die Luftverschmutzung allmählich weitet nach Nord aus...

 Je die Situation verschlechtert, desto die Arbeiter fühlen ,dass Kapitalismus stürzen müss. Die Arbeiterparteien und besonders die Kommunistischen Parteien beitragen zu der Vergegenwärtigung von der Arbeiter dieser Perspektive. Durch die Sturz des Kapitalismus wird die Gesellschaft besitzerin der Produktionmitteln(Betriebe,Fabrike usw.) und produziert nicht für Profit ,sondern für die Allgemeinheit. Ferner gibt es bereits in Kapitalismus Tedenzen für Automatisierung der Produktion, so dass die Möglichkeit für die Verschräckung der Handarbeit herausbilden. Hiermit können die Menschen nicht mit langweilige Arbeiten sich beschäftigen ,sondern mit Arbeiten ,die sowohl zur Bildung der allgemeinen Kultur als auch zur Entwicklung der Menschen als vollständige Personlichkeiten beitragen.

---

[1] Diese schöne Ausdruck gehört zu den mainstream Journalisten und es bedeutet Portugal,Ireland,Griechenland ,Spanien.